Sagopa Kajmer - Hep Taarruz Var

verse1

bi güne daha el salladım,giden gitti
ve o günün şahitleride gayba karıştı
ben düşünmek ışin ıçinden çıkamadm heeç
bir düş kurdum bin düşündüm düştüm ben!
ve düştüm rüküş düşlerden düşe düşe bî-hal oldum ben!
var gücümle savaşıp çatışmaktayım.
yabancılık çekerek alışmaktayım
işte onlar yaban ınsanlar
işte onlar meyvelerime sapanla taş atanlar
ağızları lağım dilleri kahverengi
bulunamaz sagonun dengi
beni anlaman ıçin gerek biraz bilgi
ilim ılim demek kendini bilmek demek
hayat demek değildir sabah,öğle,akşam yemek yemek
bilekle gelen emekten yemekse hüner demek
bunun ıçin savaş gerek !!!!

nakarat


hep taarruz var
hep zarar muharrebelerime katıl bak,
kolaymı,zormu hayatım
ummadığım taşlar başımı yarar
budur maruzatım
ey zat-ı pakım süphaniyem ılhamına muhtacım
dayanmak davranmaktan zor

verse2

son sözün yetmeyeceği yer mahşer
haylazlık eder şaşar beşer takıntılarını eşer
yaptıklarını eker ve kaderle yanyana ekip biçer
insan hiç bir zaman tek değildir
ayakkabılarını ıstikametime çevir ki yürüdüğün yollar doğru olsun
ki ısabet edesin ki ısabetsiz giden öylece gider
yolu bitmezki gider de gider giderler
haydi başlasın cefa bu şarkıyla ödenir vefa
azla gerekir ıktifa yoklukla sürer derviş sefa
günde kaç kez görevini edersin ıfa ruha gerek şifaaa
ah bu ruhum yordu ıçimdeki esef
ve tenimde açtığı çiçek gibi sedef
hüzün kabuğu ıçine çekiliverdi keşef!
dışarıda karanlık ıçimde gizli pertev!
nakarat


hep taarruz var
hep zarar muharrebelerime katıl bak,
kolaymı,zormu hayatım
ummadığım taşlar başımı yarar
budur maruzatım
ey zat-ı pakım süphaniyem ılhamına muhtacım
dayanmak davranmaktan zor